ARGILLOTERAPIA u nas nieznana metoda glinką

  • Nomad
  • Autor
  • Gość
  • Gość
3 lata 5 miesiąc temu - 3 lata 5 miesiąc temu #17177 przez Nomad
ARGILLOTERAPIA WG DR GÓRNICKIEJ

Ta prawie u nas nieznana metoda, która do celów leczniczych wykorzystuje glinkę, zasługuje na szersze upowszechnienie ze względu na uniwersalne działanie, wysoką skuteczność oraz prostotę stosowania. Z tych powodów argilloterapia zajmuje eksponowaną pozycję w medycynie naturalnej.
O leczniczych właściwościach glinki wiedzieli już starożytni, o czym wzmianki znajdujemy w Biblii. W niektórych rejonach świata, m.in. w Ameryce Południowej, Afryce, krajach Wschodu, utrzymuje się zwyczaj spożywania glinki. W Indiach panuje mające starą tradycję przekonanie o jej zbawiennym wpływie w leczeniu wielu chorób. Przybywającego do Wietnamu może zdziwić widok mieszkańca tego kraju, który pragnąc zaczerpnąć wody ze źródła, rzeki czy jakiegoś zbiornika - mąci ją ręką zanim się napije. W tym z pozoru niezrozumiałym geście kryje się wielka mądrość. Oto pijący wraz z wodą czerpie cząsteczki glinki z jej licznymi i bardzo cennymi dla organizmu składnikami mineralnymi, pośród których znajduje się wiele pierwiastków śladowych. Podczas pierwszej wojny światowej żołnierze w armiach rosyjskiej i austriackiej otrzymywali musztardę z domieszką niewielkiej ilości glinki, dzięki czemu nie zapadali na dyzenterię. Dzisiaj glinka jest powszechnie stosowana m.in. we Francji i Bułgarii, a fizjolodzy w Niemczech i Szwajcarii używają jej w leczeniu gruźlicy. Do celów leczniczych nadaje się tylko glinka pochodząca z głębokich pokładów, w zależności od miejsca występowania może mieć różny skład i w związku z tym zróżnicowane właściwości lecznicze. Najlepsza jest glinka zielona (następnie biała, czerwona i żółta), która zazwyczaj nie zawiera zarodków bakteryjnych. Zwracam uwagę, że dobrze jest sprawdzić drogą analizy chemicznej, czy kopalnia, z której chcemy wziąć glinkę, wolna jest od takich zarodków. Przed użyciem glinkę należy poddać sterylizacji. W tym celu małe grudki glinki należy ułożyć na patelni i ogrzewać na gazie bądź kuchni przez pół godziny w temperaturze powyżej 100 stopni. Po osuszeniu glinkę należy przesiać przez sito o drobnych oczkach. Mając, tak przygotowaną glinkę możemy przystąpić do sporządzenia pasty i roztworu koloidalnego mających zastosowanie do leczenia zewnętrznego w formie okładów i kataplazmów.
Pasta. Do naczynia (może być szklane, porcelanowe, fajansowe lub drewniane; nie używać metalowego ani z tworzyw sztucznych) o pojemności 0,251 wsypać 1-2 łyżeczki wyparzonej glinki. Dodać trochę wody i mieszać do otrzymania konsystencji pasty, którą stosować do okładów.
Roztwór koloidalny. Do pasty dodać 0,2 l przegotowanej wody, co może służyć do sporządzenia kataplazmów, a także do użytku wewnętrznego (popijanie rano i wieczorem do 2 łyżek). Przed użyciem roztwór wymieszać. Kataplazmy powinny mieć grubość 0,25-2 cm i przykrywać powierzchnię nieco większą niż ta, którą należy okrywać pastą. Kataplazmy lub okłady mogą być - w zależności od zaleceń lekarza - zimne, letnie lub bardzo ciepłe. Okłady zimne stosuje się na skórę w stanie zapalnym lub na podbrzusze. Gdy tylko ogrzeją się, co trwa na ogół 15-30 min., trzeba je zmienić. W przypadku uczucia chłodu okład zastąpić lekko ciepłym. Okłady ciepłe stosuje się na wątrobę, nerki, pęcherz moczowy, kości. Kataplazm przykłada się bezpośrednio na skórę lub gazę. Niektóre dolegliwości (np. sercowe, kontuzje, żylaki) należy leczyć najpierw kompresami, a dopiero później przez okłady. Do kompresów używa się rzadkiej papki, w której moczy się kawałek płótna i wyciska nadmiar płynu. Kompresy i okłady należy przytrzymywać pasem elastycznym, flanelowym lub miękkim bandażem w kształcie litery T, np. dla krocza. Okład na karku należy przytrzymywać bandażem doprowadzonym do czoła, a nie wokół szyi. Czas okładu 1-3 godzin, a niekiedy przez całą noc. W przypadku nieprzyjemnego odczucia (chłód, ból) należy okład zdjąć i ponownie nałożyć po upływie 12-24 godzin. Jeżeli kataplazm wyschnie dość szybko, należy zastąpić go nowym. Po usunięciu okładu lub kompresu należy zmyć skórę chłodną lub ciepłą wodą. Rytm przykładania glinki zależy od dolegliwości i reakcji chorego.
Ropnie, różne ropienia. Wznawiać okłady co pół godziny lub co godzinę, a następnie co półtorej godziny w dzień i w nocy, jeżeli to konieczne. Na noc można okład zastąpić kompresem z wody glinkowej ponawianym dwukrotnie. Okolice lędźwiowe, brzuch, podbrzusze i strefa wątroby. Stosowanie glinki może wywołać reakcje mniej lub bardziej ostre. Z tego powodu stosuje się jeden kataplazm dziennie przez 2 do 4 godzin. Niekiedy można zostawić okład przez całą noc. Nie stosuje się kilku zabiegów jednocześnie. W przypadku gdy wskazane są okłady w kilku miejscach (np. podbrzusze i płuca), należy zrobić czterogodzinną przerwę między zabiegami. Kompresy z glinki stosuje się także przy oparzeniach, bólach stawów, złamaniach kości, czyrakach, zapaleniach naczyń limfatycznych (potocznie uważanych za zatrucia krwi). Przy ukąszeniach owadów stosuje się okłady z glinki pokropione octem. Można również stosować, koszulkę zmoczoną w bardzo rozrzedzonej papce z glinki i przyłożoną do leczonego miejsca. U kobiet w czasie menstruacji nie należy stosować zabiegu z glinki. Po jednorazowym wykorzystaniu glinki należy ją wyrzucić (np. zakopać w ziemi), gdyż zawiera toksyny. Gazę, płótno i bandaże należy wyprać. Każdą kurację z zewnętrznym stosowaniem glinki należy poprzedzić (lub stosować jednocześnie) terapią detoksykacji wewnętrznej, która polega na stosowaniu ziół, olejków eterycznych, soku cytrynowego, środków lekko przeczyszczających, prawidłowych zestawów produktów spożywczych, na unikaniu nadfermentacji. Chroni to przed wznowieniem zatrucia. Zalecenia, których należy przestrzegać. Kurację glinką należy stosować aż do otrzymania pożądanego wyniku i nie należy jej przerywać, gdy uruchamiane są kolejne procesy, jak drenowanie i rewitalizacja.
Na początku stosowania argilloterapii można zaobserwować (jak np. przy akupunkturze lub innych terapiach aktywnych) pozorne pogorszenie się dolegliwości pacjenta (np. powiększenie rany atonicznej wrzodu lub obostrzenie czasowe bólów reumatycznych). Leczenie należy zawsze zaczynać od kataplazmów cienkich (do 0,5 cm) o małej powierzchni, przykładanych na 1-2 godzin. Stopniowo można przejść do okładów o grubości 1-2 cm, o powierzchni większej i pozostających na dłużej. Glinkoterapię można stosować zawsze, gdy pacjent dobrze znosi takie leczenie. Oprócz okładów i kompresów można stosować sproszkowaną glinkę, podobnie jak talk. Pudrowanie otartej skóry, egzem, ran, wrzodów, działa antyseptycznie i gojąco. Glinkę sproszkowaną z dodatkiem wody pół na pół z sokiem ogórkowym lub z pomidorów względnie winogron można stosować jako maseczki piękności. Otrzymaną pastę rozmazać cienką warstwą na całej twarzy i utrzymać dopóki nie wyschnie, co trwa 15-30 minut, po czym zmyć twarz ledwie ciepłą wodą. Taką maskę można sobie robić raz w tygodniu, by leczyć trądzik różnego typu, wykwity na twarzy, zmarszczki. W tych wszystkich przypadkach można również stosować sproszkowaną glinkę wymieszaną z olejem z oliwek, co tworzy krem działający łagodnie i korzystnie.
Roztwór 3-4 łyżki glinki na litr ciepłej wody może być stosowany do wstrzyknięć do pochwy przy białych upławach, zapaleniu macicy, a jako lewatywa przy zapaleniu okrężnicy i odbytnicy oraz pasożytach jelit. Chorzy, którym zalecono kąpiele borowinowe, mogą brać również kąpiele glinkowe, wykorzystywane wielokrotnie. Kąpiele takie powinny trwać początkowo 5-15 minut, później 15-20 minut i należy je stosować dwa razy w tygodniu przez miesiąc. Po przerwie trwającej 3-5 tygodni kąpiele można powtórzyć. Są one wskazane dla pacjentów chorych na reumatyzm różnego typu, w szczególności rąk i nóg oraz dla anemicznych. Do glinki można dodać wody morskiej, co wzmaga aktywność leczniczą kąpieli. Glinka sterylizuje wodę pitną. Wystarczy l g glinki na l litr wody. Można to stosować podczas epidemii grypy, anginy, w ogóle chorób zakaźnych. Glinka absorbuje w jelitach gazy i szkodliwe toksyny. Podaje się ją, w szczególności cierpiącym na choroby zakaźne. Nałożenie opatrunku glinkowego w chorobach przewodu pokarmowego jest korzystniejsze od innych terapii dzięki zdolności usuwania i wydzielania przez glinkę toksyn, gojenia i odbudowy (regeneracji) tkanek dotkniętych wrzodami, nowotworami, nieżytem jelit, dyzenterią, zapaleniem okrężnicy. Glinka działa na pracę gruczołów wydzielania wewnętrznego pobudzająco, regulujące i jako moderator (zwalniająco). Jest potężnym środkiem przeciwpasożytniczym.
Ostatnia3 lata 5 miesiąc temu edycja: Nomad od.

Proszę Zaloguj lub Zarejestruj się, aby dołączyć do konwersacji.

Więcej
1 rok 4 miesiąc temu #32931 przez Ulf.78
Wybaczcie ,ale większych wypocin dawno nie czytałem ,totala bzdura

Proszę Zaloguj lub Zarejestruj się, aby dołączyć do konwersacji.

Więcej
1 rok 4 miesiąc temu #32933 przez PAKO
Glina i jej zastosowanie już dawno służy ludziom w celach kosmetycznych .
W większości gabinetach odnowy biologicznej stosuje się maseczki czy kąpiele błotne .
Lecz żeby była taka super , hmmmm....
Lepiej napisz jak w praktyce przydała ci się glina i jej właściwości.
Pozdrawiam Pako. B)

Proszę Zaloguj lub Zarejestruj się, aby dołączyć do konwersacji.

Więcej
1 rok 4 miesiąc temu #32934 przez Ulf.78
W gabinetach kosmetycznych ok rozumiem ,w spa ok ,ale jeść glebę ,nie dziękuję ,raczej to są informacje jak się szybciej wykończyć ,niż wyleczyć ,w trybie błyskawicznym zapcham sobie nerki i po mnie ,pracowałem w Polsce 10lat na oddziale ratownictwa i nie raz i nie dwa , przychodzili tam ludzie właśnie po takich dziwnych dietach bo im jelita zapchało ,bzdura totalna i jeszcze w dodatku na złamania :blink: ehhhh .
A z tej gliny to bym zrobił sobie kubek i miskę ,ale broń panie tego jeść czy pić .

Proszę Zaloguj lub Zarejestruj się, aby dołączyć do konwersacji.